Wodne pompy w Berlinie

Kiedy po raz pierwszy odwiedziłem Berlin, minęło niewiele czasu, zanim zacząłem dostrzegać piękne, ozdobne wodne pompy wszędzie, gdzie się pojawiałem. Stojąc jak strażnicy z minionej epoki, ich solidna prostota poruszyła mnie. Moje wewnętrzne dziecko, które szczerze mówiąc, szybko się ujawnia, błagało mnie, abym dał uchwytowi kilka solidnych ruchów, aby sprawdzić, czy te rzeczy wciąż działają. To, co wydarzyło się potem, przekształciło tego mężczyznę w wieku trzydziestu kilku lat z najmęsniejszą brodą w 13-letnią dziewczynkę, piszczącą z radości, gdy rybopodobny wylot ujawniał swój wodny potok.<\/div>

Od tego dnia, za każdym razem, gdy dostrzegam jednego z tych wodnych smoków z zapomnianej epoki, nie mogę powstrzymać uśmiechu, podziwiając te relikty czasów, kiedy maszyny były również nasycone pięknem i twórczością. Szczerze mówiąc, zajęło mi to trochę czasu i sporo osobistego rozwoju, ale dziś zazwyczaj potrafię przejść obok tych pięknych starych urządzeń, nie wydobywając z nich ich płynnego skarbu. Cieszę się po prostu ich widokiem i z najwspanialszą nostalgią wspominam moją pierwszą podróż do Berlina. Tamten magiczny lat temu, gdy zakochałem się w tym niesamowitym mieście i obiecałem sobie, że pewnego dnia wrócę i uczynię je swoim domem.<\/p>

Za każdym razem, gdy napotykam jedną z tych pomp, zastanawiam się nad ich historią. Kiedy zostały zbudowane? Przez kogo? Dlaczego? Dlaczego wciąż działają? Wszystkie te pytania i więcej zderzają się i kolidują, gdy mój mózg przynosi pomysły zarówno wiarygodne, jak i fantastyczne. Opieram się silnej pokusie, aby skorzystać z Google, przerażony, że zimne twarde fakty pozbawią mnie magii i dziecięcego zachwytu, który towarzyszy każdemu mojemu widokowi tych skromnych gospodarzy H2O.<\/p>

Zamiast tego pozwalam sobie marzyć o ludziach, których pragnienie było zaspokajane w czasach, zanim zbudowano sieć wodociągową Berlina, lub w czasach wojny i zniszczenia, kiedy domy zostały zredukowane do gruzów. Wyobrażam sobie ludzi gromadzących się przy studni, rozmawiających i śmiejących się z sąsiadami, gdy na przemian pompują uchwyt i napełniają swoje drewniane wiadra, chlapując się wzajemnie wesoło jak dzieci w upalne letnie dni i na moment zapominając o swoich problemach. <\/p>

Zastanawiam się, czy pompy są samotne, czy wstydzą się, że teraz siedzą pokryte kurzem i w dużym stopniu niekochane. Może tak jest, ale lubię myśleć, że siedzą, czekają, cierpliwie odliczając czas, aż nowy przyjaciel zakręci ich uchwyt, szczęśliwi, że znów są potrzebni, nawet jeśli tylko po to, aby zaspokoić ciekawość dziecięcego mężczyzny z brodą.<\/p>