Waterputten in Berlijn

Toen ik Berlijn voor het eerst bezocht, duurde het niet lang voordat ik overal waar ik ging prachtige, verfijnde waterputten begon op te merken. Staande als wachters uit een vervlogen tijd, raakte hun stevige eenvoud een snaar bij mij. Mijn innerlijke kind, dat eerlijk gezegd vrij snel verschijnt, smeekte me om de hendel een paar stevige pompen te geven, om te zien of deze dingen nog steeds werkten. Wat er daarna gebeurde, transformeerde deze man van in de dertig, met de mannelijkste baard, in een dertienjarig meisje, dat gillend van vreugde was toen de visvormige uitloop zijn waterrijke stroom onthulde.<\/div>

Sinds die dag kan ik niet anders dan glimlachen elke keer als ik een van deze waterademende draken uit een vergeten tijd zie. Eerlijk gezegd heeft het enige tijd en een behoorlijke persoonlijke groei gekost, maar tegenwoordig kan ik meestal voorbij deze prachtige stukken lopen zonder hun vloeibare schat te verleid. Ik ben tevreden om slechts te bewonderen en met de meest heerlijke genegenheid terug te denken aan mijn eerste reis naar Berlijn. Die magische zomer lang geleden, toen ik verliefd werd op deze geweldige stad en mezelf beloofde dat ik op een dag zou terugkeren en het mijn thuis zou maken. <\/p>

Elke keer als ik een van deze pompen tegenkom, vraag ik me af naar hun geschiedenis. Wanneer zijn ze gebouwd? Door wie? Waarom? Waarom werken ze nog steeds? Al deze vragen en meer botsen en botsen terwijl mijn brein ideeën opwerpt, zowel plausibel als fantasierijk. Ik weersta de krachtige drang om te Googelen, bang dat de koude, harde feiten van de zaak me de magie en kinderlijke verwondering zullen ontnemen die gepaard gaat met elke keer dat ik deze bescheiden gastheer van H2O zie.<\/p>

In plaats daarvan laat ik mezelf dagdromen over de mensen wiens dorst werd gelest in een tijd voordat het waterleidingsysteem van Berlijn werd gebouwd, of tijdens oorlogen en destructie wanneer huizen werden vernietigd. Ik stel me voor dat mensen zich bij de put verzamelen, pratend en lachend met hun buren terwijl ze om de beurt de hendel pompen en hun houten emmers vullen, elkaar speels sproeien als kinderen op een warme zomerdag en voor een moment hun aardse zorgen vergeten.<\/p>

Ik vraag me af of de pompen eenzaam zijn, of zich schaamden omdat ze nu stoffig en grotendeels ongewaardeerd zijn. Misschien zijn ze dat, maar ik hou ervan te denken dat ze daar zitten, wachtend, geduldig hun tijd doorspellend tot een nieuwe vriend aan hun hendel draait, blij om weer nodig te zijn, zelfs al is het maar om de nieuwsgierigheid van een kinderlijke baardman te bevredigen.<\/p>